ofoqsorkh

روز سه شنبه در هشتمین روز از آغاز این دوره از مبارزات مردم مصر بر علیه رژیم فاسد ، ضد کارگری و ضد مردمی حاکم ، میلیونها تن از مردم این کشور علیرغم تهدیدات دولت در شهرهای مختلف مصر به خیابانها سرازیر شدند و شعار " انقلاب، انقلاب ، تا پیروزی"  سردادند. مانورهای فریبکارانه دولت در زمینه اصلاحات سیاسی، وعده بهبود وضع اقتصادی مردم ، قدرت نمائی نظامی و پرواز هواپیماها بر فراز سر تظاهر کنندگان و حضور تانکها در خیابانها ، دیپلماسی دو رویانه آمریکا و دولتهای غربی و تشویق مستقیم و غیر مستقیم حسنی مبارک به تسلیم نشدن ، هیچکدام تا کنون نتوانسته اند مردم خشمگین و به جان آمده در این کشور را از پیگیری خواست سرنگونی حکومت باز بدارند.

وحشت از مبارزات انقلابی مرد مصر با سرعتی غیر قابل تصور کل حکومتهای منطقه را در برگرفت و هر کدام به شیوه خاص خود تلاش میکنند که اقدامات پیشگیرانه ای جهت جلوگیری از گسترش امواج این مبارزه به کشورهایشان به عمل بیاورند. بنا به نوشته ای در نشریه میلیتانت در بحبوحۀ اخبار مربوط به فرار بن علی، دیکتاتور تونس، از کشور و پناه بردن به مکان امنی در عربستان سعودی، یک وبلاگ نویس عرب، نقل به معنی نوشت: "چرا یک هواپیما نگیریم و همۀ آن دیکتاتورها را، رئیس جمهور ،کلنل یا پادشاه باشند، آیت الله یا خلیفه، بیرون بیاندازیم" ؟ این عبارت، تصویر عمومی از وضعیت منطقه است و بیانگر این واقعیت است که سرنوشت همه رژیم های فاسد و استثمارگر منطقه و طبقه حاکمه در این کشورها عملا به هم گره خورده است.

در این میان اوضاع در مصر توجه جهانیان را به خود جلب کرده است و همزمان امیدها و نگرانیهائی را در مورد آینده مبارزات انقلابی مردم این کشور بوجود آورده است. اما امیدها ریشه در چه واقعیتهائی دارند و نگرانی ها از کجا سرچشمه میگیرند؟

امیدها ریشه در حضور طبقات محروم جامعه که از وضعیت فلاکت بار اقتصادی، از گرانی از بیکاری، از بی مسکنی ، از فقدان خدمات اجتماعی از بی افق جوانان، از عمیق تر شدن شکاف روز افزون طبقاتی، به جان آمده اند، دارد. کسی در این کشور عکس امامی را در کره ماه نمی بیند و شعار الله اکبر دم نمیگیرد. مردم  استثمار شده و محروم به دنبال اهداف ناروشن و مبهم نیستند، اگرچه شعارها هنوز پراکنده هستند و نامنسجم و اگر چه توده زنان این کشور با شعارهای برابری طلبانه خود به میدان نیامده اند اما با همه اینها یک واقعیت روشن است و آن اینکه مردم در مصر به وضوح خواهان بهبود شرایط زندگی مادی خود هستند. اما چون تامین مطالبات اقتصادی ، سیاسی و اجتماعی خود را از رژیم حاکم انتظار نمی کشند، شعار " ثوره ثوره ، حتی النصر"، "انقلاب، انقلاب تا پیروزی" را فریاد میکشند. آنها تصمیم گرفته اند که با تعرض به ارکان قدرت سیاسی حاکم، امکان تحقق خواستهایشان را فراهم کنند.  

مبارزات انقلابی در مصر و کشورهای دیگر بالقوه میتواند عمیق تر شود. زیرا برآورده کردن مطالبات اقتصادی مردم فقر زده و محروم در توان  هیچکدام از جناحهای بورژوازی چه آنها که در قدرتند و چه آنها که در صف مخالفین قرار گرفته اند، نیست. اپوزسیون بورژوائی این رژیمها هیچ پروژه اقتصادی خاصی به جز آنچه که دولت های حاکم در دستور داشته اند ندارند. قبله آنها هم جائی جز بانک جهانی و صندوق بین المللی پول و نظریه توسعه اقتصادیشان، چیزی جز نئولیبرالیسم نیست.

اگر این مردم در متن این مبارزه ای که در جریان است متشکل شوند، از پیروزهای قدم به قدم خود برای پیشروی بیشتر نیرو بگیرند، اگر اپوزسیون لیبرال بورژوائی نتواند ضرب حرکت انقلابی آنها را بگیرد و سر خورده و مایوس به خانه هایشان بازشان گرداند ، این مبارزات تا کسب پیروزیهای بزرگ که سیمای سیاسی کل این منطقه حساس جهان را تغییر خواهد داد، ادامه می یابد. اینها همگی شاخص امیدهایی هستند که ریشه در واقعیات عینی این جوامع و روند مبارزه کنونی مردم آن دارند.

اما در همان حال مخاطراتی نیز در راه است. طی سالها حکومت سرکوب و خفقان در این کشور تنها نیروهای اسلامی اپوزسیون، در قالب سازمان اخوان المسلمین اجازه فعالیتهای معینی را داشته اند. اتحادیه های مستقل کارگری ، کمونیستها و  نیروهای پیشرو و رادیکال در زمینه جنبشهای دانشجویان و زنان همواره تحت فشار شدید و تعقیب بوده اند و به همین دلیل هنوز آمادگی لازم را برای قرار گرفتن در راس مبارزات انقلابی مردم پیدا نکرده اند. این خطر وجود دارد ، که مردم به تدریج خسته شوند و بر متن این خستگی در نبود یک آلترناتیو رادیکال و انقلابی ، دولتهای غربی و در راس آنها آمریکا جایگزین مورد نظر خود را به جامعه مصر تحمیل کنند.

دولت آمریکا که هرگز در خاورمیانه به دنبال دموکراسی نبوده است، سالیانه 3 میلیارد دلار کمک نظامی مستقیم جهت بقای رژیم حسنی مبارک هزینه کرده است. دولت آمریکا هم پیمان رژیم عربستان سعودی است، که جلادان رسمی او انسانها را با شمشیر گردن می زنند و به زنان حتی اجازه رانندگی نمیدهند. دولت آمریکا که امروز آینده منافع اقتصادی کلان خود را در مخاطره می بیند  به تکاپو افتاده است تا مبارزات انقلابی مردم حق طلب این کشور را کنترل کند. دولت آمریکا مردم مصر را به خویشتنداری و انتظار کشیدن برای انتخابات آزاد دعوت میکند. زیرا به تجربه دریافته است با فروکش کردن شور انقلابی مردم ، می تواند جانشین مورد نظر خود را  از درون صندوقهای رای به سهولت بیرون بکشد. اما این سیاست را دو رویانه و در قالب دلسوزی برای آینده دموکراسی در این کشور پیش میبرد. از یک طرف تا جائی که ممکن است حسنی مبارک را به ماندن در قدرت تشویق میکنند اما در همان حال از طرف دیگر قدم بعدی خود را برای موقعیتی که مبارک نیز مانند بن علی ناچار از فرار شود، تعیین کرده اند. آمریکا با نفوذی که در ارتش این کشور دارد، میکوشد ارتش را برای پشتیبانی از چهره های مورد نظر خود جهت جانشینی آینده مبارک آماده سازد.

در میانه این امیدها و مخاطرات آنچه که میتواند وزنه را به سمت امیدها سنگین تر کند اولا ، تداوم شور مبارزاتی مردم و حضور چهره های مترقی، پیشرو و کمونیست در راس این مبارزات است ، ثانیا، باب شدن اشکال متنوع تری از مبارزه در کنار و علاوه بر تظاهرات خیابانی برای فلج کردن سیستمهای حکومتی است ، ثالثا، کار بر روی تشویق سربازان به ترک پادگانها و پیوستنشان به صفوف مردم است و رابعا، در راس همه آنها، فعالیت برای ایجاد تشکلهای کارگری و شکل دادن به شوراهای مردمی بعنوان نهادهای حاکمیت مردم از پائین در مکانهای کار و زندگی و کنترل عملی امور زندگی روزمره و جلوگیری از تحرک دارودسته های چپاولگری است که اساسا به تحریک حکومت صورت میگیرد.

 گفتار روز تلويزيون كومه له

13  بهمن  1389

03 فوريه 2011

سايت حزب کمونیست ایران  http://www.cpiran.org

سايت کومه له http://komalah.org/farsi

سايت پيام http://www.payam.nu