new

مبارزات انقلابی مردم مصر، امیدها و مخاطرات

Thu, 03 Feb 2011 23:03:59 +0100

روز سه شنبه در هشتمین روز از آغاز این دوره از مبارزات مردم مصر بر علیه رژیم فاسد ، ضد کارگری و ضد مردمی حاکم ، میلیونها تن از مردم این کشور علیرغم تهدیدات دولت در شهرهای مختلف مصر به خیابانها سرازیر شدند و شعار " انقلاب، انقلاب ، تا پیروزی" سردادند. مانورهای فریبکارانه دولت در زمینه اصلاحات سیاسی، وعده بهبود وضع اقتصادی مردم ، قدرت نمائی نظامی و پرواز هواپیماها بر فراز سر تظاهر کنندگان و حضور تانکها در خیابانها ، دیپلماسی دو رویانه آمریکا و دولتهای غربی و تشویق مستقیم و غیر مستقیم حسنی مبارک به تسلیم نشدن ، هیچکدام تا کنون نتوانسته اند مردم خشمگین و به جان آمده در این کشور را از پیگیری خواست سرنگونی حکومت باز بدارند.

وحشت از مبارزات انقلابی مرد مصر با سرعتی غیر قابل تصور کل حکومتهای منطقه را در برگرفت و هر کدام به شیوه خاص خود تلاش میکنند که اقدامات پیشگیرانه ای جهت جلوگیری از گسترش امواج این مبارزه به کشورهایشان به عمل بیاورند. بنا به نوشته ای در نشریه میلیتانت در بحبوحۀ اخبار مربوط به فرار بن علی، دیکتاتور تونس، از کشور و پناه بردن به مکان امنی در عربستان سعودی، یک وبلاگ نویس عرب، نقل به معنی نوشت: "چرا یک هواپیما نگیریم و همۀ آن دیکتاتورها را، رئیس جمهور ،کلنل یا پادشاه باشند، آیت الله یا خلیفه، بیرون بیاندازیم" ؟ این عبارت، تصویر عمومی از وضعیت منطقه است و بیانگر این واقعیت است که سرنوشت همه رژیم های فاسد و استثمارگر منطقه و طبقه حاکمه در این کشورها عملا به هم گره خورده است.

در این میان اوضاع در مصر توجه جهانیان را به خود جلب کرده است و همزمان امیدها و نگرانیهائی را در مورد آینده مبارزات انقلابی مردم این کشور بوجود آورده است. اما امیدها ریشه در چه واقعیتهائی دارند و نگرانی ها از کجا سرچشمه میگیرند؟

امیدها ریشه در حضور طبقات محروم جامعه که از وضعیت فلاکت بار اقتصادی، از گرانی از بیکاری، از بی مسکنی ، از فقدان خدمات اجتماعی از بی افق جوانان، از عمیق تر شدن شکاف روز افزون طبقاتی، به جان آمده اند، دارد. کسی در این کشور عکس امامی را در کره ماه نمی بیند و شعار الله اکبر دم نمیگیرد. مردم استثمار شده و محروم به دنبال اهداف ناروشن و مبهم نیستند، اگرچه شعارها هنوز پراکنده هستند و نامنسجم و اگر چه توده زنان این کشور با شعارهای برابری طلبانه خود به میدان نیامده اند اما با همه اینها یک واقعیت روشن است و آن اینکه مردم در مصر به وضوح خواهان بهبود شرایط زندگی مادی خود هستند. اما چون تامین مطالبات اقتصادی ، سیاسی و اجتماعی خود را از رژیم حاکم انتظار نمی کشند، شعار " ثوره ثوره ، حتی النصر"، "انقلاب، انقلاب تا پیروزی" را فریاد میکشند. آنها تصمیم گرفته اند که با تعرض به ارکان قدرت سیاسی حاکم، امکان تحقق خواستهایشان را فراهم کنند.

مبارزات انقلابی در مصر و کشورهای دیگر بالقوه میتواند عمیق تر شود. زیرا برآورده کردن مطالبات اقتصادی مردم فقر زده و محروم در توان هیچکدام از جناحهای بورژوازی چه آنها که در قدرتند و چه آنها که در صف مخالفین قرار گرفته اند، نیست. اپوزسیون بورژوائی این رژیمها هیچ پروژه اقتصادی خاصی به جز آنچه که دولت های حاکم در دستور داشته اند ندارند. قبله آنها هم جائی جز بانک جهانی و صندوق بین المللی پول و نظریه توسعه اقتصادیشان، چیزی جز نئولیبرالیسم نیست.

اگر این مردم در متن این مبارزه ای که در جریان است متشکل شوند، از پیروزهای قدم به قدم خود برای پیشروی بیشتر نیرو بگیرند، اگر اپوزسیون لیبرال بورژوائی نتواند ضرب حرکت انقلابی آنها را بگیرد و سر خورده و مایوس به خانه هایشان بازشان گرداند ، این مبارزات تا کسب پیروزیهای بزرگ که سیمای سیاسی کل این منطقه حساس جهان را تغییر خواهد داد، ادامه می یابد. اینها همگی شاخص امیدهایی هستند که ریشه در واقعیات عینی این جوامع و روند مبارزه کنونی مردم آن دارند.

اما در همان حال مخاطراتی نیز در راه است. طی سالها حکومت سرکوب و خفقان در این کشور تنها نیروهای اسلامی اپوزسیون، در قالب سازمان اخوان المسلمین اجازه فعالیتهای معینی را داشته اند. اتحادیه های مستقل کارگری ، کمونیستها و نیروهای پیشرو و رادیکال در زمینه جنبشهای دانشجویان و زنان همواره تحت فشار شدید و تعقیب بوده اند و به همین دلیل هنوز آمادگی لازم را برای قرار گرفتن در راس مبارزات انقلابی مردم پیدا نکرده اند. این خطر وجود دارد ، که مردم به تدریج خسته شوند و بر متن این خستگی در نبود یک آلترناتیو رادیکال و انقلابی ، دولتهای غربی و در راس آنها آمریکا جایگزین مورد نظر خود را به جامعه مصر تحمیل کنند.

دولت آمریکا که هرگز در خاورمیانه به دنبال دموکراسی نبوده است، سالیانه 3 میلیارد دلار کمک نظامی مستقیم جهت بقای رژیم حسنی مبارک هزینه کرده است. دولت آمریکا هم پیمان رژیم عربستان سعودی است، که جلادان رسمی او انسانها را با شمشیر گردن می زنند و به زنان حتی اجازه رانندگی نمیدهند. دولت آمریکا که امروز آینده منافع اقتصادی کلان خود را در مخاطره می بیند به تکاپو افتاده است تا مبارزات انقلابی مردم حق طلب این کشور را کنترل کند. دولت آمریکا مردم مصر را به خویشتنداری و انتظار کشیدن برای انتخابات آزاد دعوت میکند. زیرا به تجربه دریافته است با فروکش کردن شور انقلابی مردم ، می تواند جانشین مورد نظر خود را از درون صندوقهای رای به سهولت بیرون بکشد. اما این سیاست را دو رویانه و در قالب دلسوزی برای آینده دموکراسی در این کشور پیش میبرد. از یک طرف تا جائی که ممکن است حسنی مبارک را به ماندن در قدرت تشویق میکنند اما در همان حال از طرف دیگر قدم بعدی خود را برای موقعیتی که مبارک نیز مانند بن علی ناچار از فرار شود، تعیین کرده اند. آمریکا با نفوذی که در ارتش این کشور دارد، میکوشد ارتش را برای پشتیبانی از چهره های مورد نظر خود جهت جانشینی آینده مبارک آماده سازد.

در میانه این امیدها و مخاطرات آنچه که میتواند وزنه را به سمت امیدها سنگین تر کند اولا ، تداوم شور مبارزاتی مردم و حضور چهره های مترقی، پیشرو و کمونیست در راس این مبارزات است ، ثانیا، باب شدن اشکال متنوع تری از مبارزه در کنار و علاوه بر تظاهرات خیابانی برای فلج کردن سیستمهای حکومتی است ، ثالثا، کار بر روی تشویق سربازان به ترک پادگانها و پیوستنشان به صفوف مردم است و رابعا، در راس همه آنها، فعالیت برای ایجاد تشکلهای کارگری و شکل دادن به شوراهای مردمی بعنوان نهادهای حاکمیت مردم از پائین در مکانهای کار و زندگی و کنترل عملی امور زندگی روزمره و جلوگیری از تحرک دارودسته های چپاولگری است که اساسا به تحریک حکومت صورت میگیرد.

گفتار روز تلويزيون كومه له

13 بهمن 1389

03 فوريه 2011

سايت حزب کمونیست ایران http://www.cpiran.org

سايت کومه له http://komalah.org/farsi

سايت پيام http://www.payam.nu

بحران فراگیر سرمایه‌ با خوانش مارکس[[1]]

Mon, 31 Jan 2011 00:57:23 +0100

بحران فراگیر سرمایه‌ با خوانش مارکس^[[1]^]

(۳)

عباس منصوران

بحران در آسیب شناسی نظام سرمایه‌داری

در روند پیچیده‌ (complex) انباشت، در پی تراکم و تمرکز و انحصار سرمایه، نقدینه‌ها به‌سان پاره‌ای جدا شده از پیکر سرمایه، به چرخه‌ی سرمایه‌ مالی سرازیر می‌شود و به بیرون از روند تولیدی چرخیده و به جریان می‌افتد. این بخش از سرمایه‌ که اینک از انباشت روی‌گردان شده، برای افزایش هرچه بیشتر و چیرگی بر گرایش اجباری و دایم کاهنده‌ی میانگین نرخ سود (افزایش سرمایه ثابت نسبت به سرمایه متغیر)، به سودای افزایش و پرهیز از کاهش نرخ سود، باید در گردشی مخالف با چرخه‌تولیدی به گردش افتد. در این روند اما خطر«پودر» شدن پول در میان است. به دیگر بیان، سرمایه به جبر، در ویرانگری سرمایه قد می‌‌افرازد. این بخش از سرمایه‌ی سوداگر و یا پولی، در تناقض و با چیرگی بر روند مثبت سرمایه به‌سان تمساحی خون‌‌آشام پدیدار می‌شود. این بار در نقش سرمایه‌ی منفی و منفعل، نه تنها طبقه کارگر، که سرمایه‌داران و همگی‌مناسبات را به تباهی می‌کشاند. ماری که از زهدان پری دریایی بیرون خزیده، اکنون برای بلعیدن مادر و برادران و خواهران همزاد و خرد و کلان خویش، دهان گشوده است. این غولی است که از شیشه‌ی مناسبات برده‌‌داری مدرن، بیرون جهیده و هیچ نیرویی درجهان،‌ در چارچوب مناسبات حاکم، قادر به مهار و رام‌کردن آن نیست- مگر این نظام را درهم شکند. سرمایه از همان نخستِ پیدایش، برابرنهاد و نفی و رفع خویش را همزاد و سایه به سایه داشته است.

بنا به گزاش خود ارگان‌های سرمایه‌داری در همین نخستین ماه سال ۲۰۱۱ قیمت مواد خام تولید- قلع،‌ مس، نفت و سنگ آهن، ‌پنبه ووو (سرمایه ثابت)- در سال گذشته بین ۱۰ تا ۹۰ درصد افزایش یافته است. از این روی تولید با کاهش شدید نرخ سود روبروست. برای جلوگیری ازاین کاهش شدید، به جز تشدید بهره‌کشی و اخراج کارگران و بریدن از حقوق صنفی این طبقه، افزایش نرخ بهره‌ یکی‌ از گزینه‌‌های مهم سرمایه‌‌ی جهانی است.[2] ازسوی دیگر با وجود بحران فروپاشی سرمایه، افزایش نرخ بهره، خود رکود آفرین می‌شود. زیرا که افزایش نرخ بهره، خود کارکردی وارونه در برابر نرخ سود دارد. به بیان مارکس:

« نرخ بهره به طور کلی به وسیله نرخ میانگین سود تعیین می شود، اما گاهی با زد وبندهای سودبازانه‌ای با نرخ پایین بهره همراه باشد. مثلاً سودبازی [‌اسپیکولاسیون][3] راه آهن در تابستان ۱۸۴۴،‌نرخ بهره بانک انگلستان تازه در ۱۶ اکتبر ۱۸۴۴ به ۳٪ ارتقاء‌ یافت»[4]

این تناقض، ناتوانی راه‌حل‌های گوناگون مناسبات سرمایه‌داری برای عبور از بحران را به نمایش می‌گذارد. بانک‌های سوئد که به عنوان نمونه،‌ در بحران کنونی و حاکم بر جهان سرمایه‌داری، کمترین آسیب را تجربه کرده‌اند، با کاهش نرخ بهره، در صنعت ساختمان‌ درآخرین سالهای دهه‌‌ی ۲۰۱۰ به دادن وام‌های کلان پرداختند. این خود سبب به‌وجود آمدن رونقی گذرا و نوعی حباب در قیمت مسکن گردید. از سویی پا به پای نولیبرالیسم جهانی، دولت سوید، با خصوصی سازی‌های پرشتاب، بازار آزاد در زمینه‌های بسیاری را آفرید و بخش میانه و پایین جامعه را درگیر شبکه‌‌ای از وام‌های اعتباری ساخت. اکنون هراس بورژوازی حاکم این است که همانند آنچه که در ایرلند و اسپانیا گذشت و می‌گذرد با ترکیدن حباب مسکن، باردیگر شرایط را وخیم‌تر گرداند.

خدایان خشم‌وکین

در چند سال گذشته،‌ به سبب نرخ کم بهره در بخش ساختمان، کمبود مسکن به ویژه در استکهلم و دیگر شهرهای بزرگ سوید، عامل مهمی در افزایش قیمت مسکن به شمار می‌آید. بانک مرکزی سوید، با افزایش نرخ بهره در نیمه دم سال گذشته تا کنون در چند نوبت، بر آن است که از ترکیدن حباب مسکن جلوگیری کند، و این افزایش نرخ بهره،‌ خود سبب گرانی قیمت‌کالاهای تولید شده در بخش‌های دیگر تولیدی شده که این به نوبه خود، کالاهای تولیدی را گران‌تر و در پی‌آمد، توان صادراتی بورژوازی سوید را کاهش می دهد و بحران را دامن می‌زند.

دولت سویداینک،‌ برای پیش‌گیری و مهار بحران رکود، بانک‌های وام دهنده که خود با اعتبار، وامدار مراکز مالی هرمی هستند را به بازپرداخت وام‌ها‌ی دریافتی درزمان کوتاه‌تری ناچار سازد. از سوی دیگر صاحبان وشرکای بانک‌ها که خود حامیان و رای‌دهندگان به دولت حاکم هستند، با سخت تر کردن شرایط وام‌دهی، بالابردن بخشی از قیمت خانه که به وسیله مشتری باید پرداخت شود، کوتاه‌تر کردن زمان بازپس‌دهی وام، بالابردن بهره‌ی وام، ووو به تضمین‌‌های سف و سختی دست‌زده‌اند تا به سرانجام بانک‌های «لیمن‌برادرز» گرفتار نیایند. به هر روی این بانک‌ها، تصمیم بانک مرکزی را بر نمی‌‌پسندند.لایه‌ی میانی جامعه نیز که خود رأی‌دهندگان به دولت دست راستی حاکم هستند، با بالارفتن بهره،‌ بخش بالایی از درآمد و یا حقوق خویش را از دست می‌دهند و از دولت دست راستی فاصله می‌گیرند.

سارکوزی، ‌رئیس جمهوری فرانسه، در دیدار اخیر خود در حالیکه ریاست دوره‌ای کشورهای جی ۸ و جی بیست را به یدک می کشد، در پایان نشست خود با باراک اوباما رئيس جمهوری آمریکا در سخنرانی پایانی، در کنار وی پیشنهاد ابلهانه‌ای به زبان آورد. وی پیشنهاد کرد که برای مهار گرانی مواد خام اولیه تولید، دولت‌ها بایستی داد و ستد آنها را در بازار محدود کرده وبه کنترل در‌آورند!^[[5]] این پیشنهاد، غیرعملی و ناشدنی است، زیرا با تمام موازین تاکنونی مناسبات سرمایه داری، ‌بازار آزاد، سازمان جهانی تجارت، گات ووو متناقض است، بلکه درتوان هیچ یک از دولت‌ها و ابر دولت بورژوایی نیست. حتا اگر چنین مهار و کنترلی شدنی باشد، و تمامی دولت‌ها و شاخه‌های تولیدی به این توافق برسند و حوزه‌‌ی «مستقلی» سرمایه‌داری به نام تولید‌گران مواد خام درجهانی فرضی وجود داشته باشد و نیز قابل مهار از طرف دولت‌ها، تازه خود تولید به بحرانی عظیم دچار می‌شود و این یعنی زمین‌گیر سازی تولید.

در فراگرد پیچیده انباشت سرمایه، پس از تراکم و تمرکز و انحصار:

۱- سرمایه‌‌دار بخشی از نقدینه خود را از روند تولید و چرخه تولیدی آزاد می‌کند و ازانباشت کلاسیک، سر باز می‌زند.

۲- این سرمایه، ‌در انباشتی «فراتولیدی» به‌صورت سرمایه‌ی خالص مالی و سوداگر به جریان می‌افتد.

در این روندِ بیش از پیش بحران زا است که ثروت (نقدینه) فردی بر کل روند تولید چیره می‌شود و بر سیر آن تأثیر می‌گذارد.

« به همان میزانی که سرمایه‌داران به خاطر حرکتی که تا کنون تصویرش کرده‌ایم؛ مجبور به بهر‌ه برداری از وسایل تولید عظیم موجود در مقیاسی بزرگ‌تر هستند، به همین دلیل نیز مجبورند تا تمام اهرم‌های اعتباری را به حرکت در آورند و به همان اندازه هم زمین لرزه‌های صنعتی، ‌یعنی بحران‌ها (که طی آن جهان تجارت تنها با قربانی کردن بخشی از ثروت و محصولات و حتی نیروهای تولیدیِ خود در پای خدایان خشمگین می‌تواند خود را حفظ کند) نیز افزایش می‌یابد. و چون به همان نسبتی که حجم تولید (یعنی احتیاج به بازارهای وسیع) بیشتر می‌شود، بازار جهانی نیز تنگ‌تر شده و بازارهای جدید بهره‌برداری کمیاب‌تر می‌شوند؛ در نتیجه این بحران‌ها مکررتر و حادتر می‌شوند.

زیرا هر بحران قبلی سبب شده که تجارت جهانی، آن بازاری را که تا کنون اشغال نکرده بود و یا به طور سطحی از آن بهره‌برداری می‌کرد، به تصرف خود در آورد.»[6]

هدف سرمایه‌داری

سرمایه‌داران با انگیزه‌ی "کمترین سرمایه برای بیشترین سود" رقابت طبیعی کار با سرمایه را به رقابت شدید سرمایه با سرمایه می‌‌کشانند. از همین روی، به بیان دیگر بین سود و بحران، مرزی باریک در میان است-هرگاه سرمایه، به سودی هم ارز با شاخص رقابت در بازار دست نیابد، کل نظام دچار بحران می‌شود. ارزش، تنها و تنها در روند و در «قلمرو» گردش افزوده می‌شود و خارج از این «سرزمین» هیچگونه ارزشی آفریده نمی‌شود.

مارکس بار دیگر چنین نتیجه می‌گیرد:

«ناممکن است که تولید کننده‌ی کالاها بتواند خارج از قلمرو گردش، بدون ارتباط با سایر مالکان کالاهای دیگر، ‌ارزش را افزایش دهد[و در نتیجه پول یا کالاها را به سرمایه تبدیل کند] بنابراین سرمایه نمی‌تواند از گردش ایجاد شود و به همین ترتیب ناممکن است که خارج از گردش پدید آید. سرمایه باید هم از گردش سرچشمه بگیرد و هم نگیرد.»

مارکس، این پارادایم گفتاری را به روشنی باز می گشاید. ارزش افزایی سرمایه در گردش آفریده نمی‌شود وخارج از گردش نیز زاده نمی‌شود! از سوی دیگر:

تغییردر ارزش پولِ به سرمایه تبدیل شده، دراین روند تولیدی در کالایی «معجزه‌گر» و آفریننده‌ی ارزش نهفته است و نه خود پول به جریان افتاده در این روند؛ زیرا که پول در این فرایند، به سان‌ یک میانجی و وسیله‌ی داد و ستد ایفای نقش می‌کند.

«تغییر در ارزش پول که باید به‌ سرمایه تبدیل شود، ‌نمی‌‌تواند در خود پول اتفاق افتد، زیرا پول با کارکرد خود به عنوان وسیله‌ی خرید و وسیله‌ی پرداخت، فقط قیمت کالایی را که می‌خرد پرداخت کرده و تحقق می‌بخشد. این در حالی است که هنگامی که در شکل خاص خود باقی می‌ماند، به مقدار ارزشی ثابت سنگ واره می‌شود) این را خود ریکاردو به آشکار بیان می‌کند«‌سرمایه ... در شکل پول،‌ مولد هیچ سودی نیست» [(ریکاردو، اصول اقتصاد سیاسی، ص ۲۶۷)][7]

مارکس خود در همین بخش از «کاپیتال» آشکار می‌سازد که دگرسانی پول به سرمایه باید بر پایه‌ی قانون‌های درونی مبادله کالاها دگرگونی‌ یابد، زیرا که پول جدا از وسیله‌، خود یک کالا به شمار می‌آید. و مانند هرکالایی همواره در بردارنده‌ی دو ارزش (ارزش مصرف و ارزش مبادله‌):

«پول در مقام وسیله‌ی گردش و در شکل صرفاً گذرای یک میانجی در سوخت و ساز اجتماعی وارد صحنه نمی شود، بلکه به عنوان پیکر یافتگی (تجسد) انفرادی کار اجتماعی، چون وجود مستقل ارزش مبادله‌ای و به منزله‌ی کالای مطلق ظاهر می‌شود.»[8]

این کالا در جلوه‌ی کالایی «مستقل» و «مطلق» خود نه ارزش آفرین است و نه ‌ارزش افزا. هرچند از پول A به پول B تغییر یافته وارزشی فراتر از ارزش آغازین خود یافته است. این تغییر از دومین عمل گردش یعنی فروش دوباره کالا سرچمشه نمی‌گیرد، بلکه تنها و فقط می‌تواند از ارزش مصرفی کنش‌مند کالایی که خود در نتیجه مصرف، ارزش افزا ست سرچشمه بگیرد. چنین کالایی نیروی کار است. این کشف بزرگ را انسان از کارل مارکس به یادگار دارد.

ارزش افزوده و ارزش دگرگون یافته پول به سرمایه در روند ارزش افزایی تولید، که به انباشت دوم می انجامد، سرچشمه سرمایه است. این ارزش افزوده‌است که سر انجام به سود می‌انجامد و از نیروی آُفریننده‌ی کار سرچشمه دارد. هدف نهایی و انگیزه سرمایه‌‌ به مالکیت درآوردن این ارزش است. با این کشف مارکس که با خوانش و نقد اقتصاد دانان مناسبات بورژوایی درشمار آدام اسمیت[9]، دیوید ریکاردو و مالتوس، انجام پذیرفت، نظام سرمایه‌داری نیزهمانند سلف‌های برده‌‌داری و فئودالیستی خویش، فناپذیراعلام شد. با بازگشت به کشف مارکس، در سرشت ارزش افزایی نیروی کار، و شناخت کارکرد و نقش آکتورهای پول، ابزارکار،‌ سرمایه‌های چندگانه و کل روند گردش، حل پازل و گشودن راز این معما دیگر دشوار نبوده و پاردایمی در میان نیست.

با این دانش از اقتصاد سیاسی سرمایه‌داری، در می‌یابیم که در بورس و بازار سهام هیچ ارزش تازه‌ای تولید نمی‌شود، همان ارزش ثابت و پیشین نهاده شده است که پیوسته میان بورس‌بازان دست به دست می‌شود و قیمت مجازی آن بادکنکی حجیم شده تا جایی که سرانجام در نتیجه فشار درون و برون در هوا می‌ترکد. روند نئولیبرال که در دهه‌ی ۱۹۸۰ با اوج گیری فرمانروایی سرمایه مالی در بازار سرمایه، همانند ترن‌های بدون کنترل با سرعتی غیرقابل مهار شتاب گرفت و جهان را درنوردید،‌ سرزمین‌هایی را زیر آب برد. و همانند ذوب شدن کوههای یخ قطبی که تنها قله‌هایشان پیدا بود، هجوم آورد، بیش و پیش از همه کارگران را زیر گرفت ومیلیون‌‌ها انسان را درخود فروبرد، میلیون‌ها انسان را خلع مالکیت، کرد و نشان داد که این بورژوازی است که به گونه‌ای فلاکت‌بار و دهشتناک با خلع مالکیت از افراد، آنان را به کام مرگ می کشاند، بی آنکه گزینه‌ای از جهان بهتر به انسان ارائه دهد.

سرمایه با فرار از این گوشه به آن گوشه و جنگ و گریز بازارهایی را به اشغال درآورد. فروپاشی ببرهای اقتصادی کشورهای آسیای جنوب شرقی در بهار‍۱۹۹۰، ‌روسیه و تمامی کشورهای بلوک شرق در نیمه دوم ۱۹۹۰، برزیل و آرژانیتن و یونان، پرتغال، ‌ایرلند و اسپانیا و ایتالیا ووو پی‌آمدهای این روند بوده و خواهند بود، چین با بالاترین رشد اقتصادی و میانگین تولید ناخالص ملی سالانه افزون بر ۹/۵ در صد، بدون شک از قانون بحران، هرگز مصون نخواهد ماند. دیو کاغذی اژدهاوَش چین همانند افسانه وار از شیشه بیرون می‌جهد و در برابر دنیای سرمایه‌داری قهقه‌ی مرگ سر می‌دهد، که :

« چون در کف سلطان شدم، یک حبّه بودم، کان شدم

                        گر در ترازویم نهی، می‌دان که میزان بشکنم

چون من خراب ومست را در خانه‌ی خود ره دهی

                        خود نو ندانی این‌قدر، کین بشکنم، آن بشکنم؟»[10]

        "انحصار سرمایه برای شیوه تولیدی که خود با آن و تحت‌تأثیر آن شکوفا شده، به صورت مانع رشد در می‌آید. تضاد میان تمرکز وسایل تولید از سویی و سرشت اجتماعی نیروی کار از سوی دیگر به حدی می‌رسد که همنشینی آنها دیگر در پوسته‌ سرمایه‌داری نمی‌گنجد. این پوسته سرانجام می‌ترکد."[11]

در آستانه دهه‌ی ۱۹۷۰ دلار دیگر معیار ارزهای جهانی نیست و برابری با طلای هم ارز را از دست می‌دهد. سرمایه مالی و سرمایه سوداگر به صورت سرمایه‌های مجازی در بنگاه‌‌هایی که در خط اول قراردارند در شمار شرکت‌‌های بیمه، بانک‌های اعتباری،هدج فانده[12] ووو .

اوراق سهام و سفته های و اعتبارات به‌سان سرمایه‌ اما سرمایه‌ مجازی جهان را فراگرفته‌اند. برای داد وستد و خرید سهام پولی و یا سرمایه‌ای در کار نیست. از آنجا که آن روند پول کالا پول در میان نیست،‌ بنابراین ارزش اضافی به بار نمی‌آید . اما ریشه سودی وسرچشمه بهره،‌ سود، انباشت ووو همان شرکت‌های تولیدی هستند که سهامشان مبادله می شوند...

دیگر کالا پشتوانه نیست- نه طلا و نه ارز و نه کالایی دارای ارزش. اعتبار بانکی و بنگاه‌‌های سهام سرمایه های مجازی است. پیشبرد نظام سرمایه‌داری را بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول مدیریت و رهبری می کنند. این مدیریت، شکل امروزه تمامی حوزه‌های اجتماعی، اقتصادی،‌ بهداشتی و زیست و زندگی و حتا زیست بوم جهان را اشغال و فرمانروایی می کنند . این دو نهاد مالی که همانند ستاد نظامی بورژوازی جهانی در توان و اتوریته هستند، در رهبری این کارگزینی، دارای آنچنان نیرویی هستند که می‌توانند در هرآینه، در کشورهایی کودتا، تغییر دولت‌ها و برپایی جنگ داخلی، ‌جنگ منطقه‌ای ووو را به پیش ببرند.

اگر بانک ها در زمان‌های دور، در پیشبرد تولید و صنعت و گردش و تجارت نقش مهمی داشتند. و با پرداخت اعتبار و گردش کالا، از انگلستان به چین و از چین به روم و دیگر سرزمین‌های اروپایی و آسیایی و آمریکایی نقش حیاتی داشتند، اکنون دیگر وظیفه‌ی اصلی دیگری به عهده دارند. بانک‌ها همانند کازینو‌ها، سهم قمار می‌ستانند، بهره ‌می گیرند، اعتبار می‌دهند و بدون سرمایه، سرمایه‌های مجازی و پول را در تنوره‌ی بازار بورس روانه می‌سازند. بانک‌ها با پیاده کردن اراده سرمایه‌داری در جهان، بحران را نه تنها در اقتصاد و گردش سرمایه، بلکه درون خانواده‌ها می‌کشانند. نسل‌های آینده، نسل در نسل، گذشته از تمامی افراد خانواده، بدهکار و بیچاره‌ی کارت‌های اعتباری، در اسارت زنجیره‌ی وام و بهره‌های چندگانه، به فروپاشی کشانیده و در بحران فرو برده می‌شوند. وام خانه، وام کالاهای لوکس و کالاهای حیاتی ووو بهره بر بهره می افزایند. دارنده‌ی کارت اعتباری، بی آنکه خود از به‌گروگان‌گرفته شدن خویش باخبر باشد، بدهکار و به اسارت گرفته شده‌ در همه عمر می‌شود. پول (نقد) دیگر در داد وستدها نمی‌چرخد، آنچه اعتباری دروغین می‌بخشد و بی‌اعتباری می‌آفریند، کارت‌ها چندین گانه‌ی «کردیت» که کیف‌ها را انباشته‌اند. نوجوانان دبیرستانی گاهی با ارائه‌ی کد و شماره‌ای با یک «پیامک» تلفن همراه، وامدار و در لیست سیاه بدهکارانی قرار می‌گیرند که توانایی بازپرداخت بدهی چند ده دلاری خود را ندارند. غول وام بر سینه‌ها نشسته و جهانیان در زیر سنگینی این بختک مرگ‌اور دست وپا می‌زنند. کارت‌های اعتباری، بی‌اعتباری به بار آورده و جهانیان را وامدار وام‌های چندین گانه کرده است.[13]

این نوشتار دست آورد و تنظیمی از سلسله گفتگوهائی است که زیر عنوان «گفتمان بحران در آسیب شناسی نظام سرمایه‌داری» بین اعضاء «حلقه استکهلم» با گرایش های گوناگون سیاسی صورت گرفته است.

ژانویه ۲۰۱۱/ دی ماه ۱۳۸۹

[1] بخش‌‌های۱ و ۲ این نوشتار از جمله در سایت‌های زیر بازتاب یافته‌اند(با پوزش از دست‌‌اندر کاران سایت‌هایی که از بازتاب این نوشتار در آنها بی خبریم)،   http://www.pezhvakeiran.com/page1.php?id=28834, wwwdidgah.net

[2] روزنامه سِوِنسکا داگ بلادِت (SVD)، ارگان راست‌ترین بورژوازی در سوید، و دولت راست حاکم، جمعه ۲۱ ژانویه ۲۰۱۱.

[3] داد وستد کاغذی، خرید اوراق قرضه و بهادار مانند سفته و سهام به امید دست یابی به سود در طول چند ثانیه تا چند روز. این واژه،‌در ترجمه ایرج اسکندری از کاپیتال در برخی جاها «سودبازی» ‌ترجمه شد و در برخی ترجمه‌ها قمار‌بازی و بازی کازینویی تشبیه شده است.

[4]   - کارل مارکس،‌کاپیتال کتاب سوم، ناشر فریدریش انگلس، بخش پنجم، زیر نویس ص ۳۸۷ ترجمه ایرج اسکندری، نشر حزب توده ایران.

[5] روزنامه سِوِنسکا داگ بلادِت (SVD)، ارگان راست‌ترین بورژوازی در سوید، و دولت راست حاکم، جمعه ۲۱ ژانویه ۲۰۱۱.

[6] کارل مارکس، کار دستمزدی و سرمایه، ترجمه م. دهقان چاپ مسکو ۱۳۵۱، ویرایش و چاپ دوم آلفابت ماکزیما، استکهلم، بهمن ماه ۱۳۷۹. این کتاب در پنج نوشتار برای روزنامه نویه راینیشه زایتونگ) در سال ۱۸۴۹ تنظیم شده بود.

[7] کارل مارکس، سرمایه جلد یکم، حسن مرتضوی نشرآگاه تهران، ۱۳۸۶.

[8] همانجا

[9] آدام اسمیت (۱۷۹۰- ۱۷۲۳) نویسنده کتاب «تحقيقي پيرامون ماهيت و اسباب ثروت ملل» و چهره برجسته اقتصاد سرمایه داری و بازار آزاد.

[10]   گزیده غزلیات شمس، جلال‌الدین محمد بلخی، به کوشش محمدرضا شفیعی کدکنی، شزکت سهامی کتابهای جیبی، تهران ۱۳۸۵.

[11] کارل مارکس، سرمایه جلد یکم، حسن مرتضوی نشرآگاه تهران، ۱۳۸۶.

[12] (Hedge Fonds) «هدج فاند‌ها» بنگاه‌های مالی هستند که به سرمایه گذاری در دیگر بنگاه‌ها و خرید و فروش سهام آن‌ها می‌پردازند. هدج فاندها بارخورداری از معافیت‌های مالی و مقرراتی بسیار ، می‌توانند در بورس‌بازی‌های کلان شرکت کنند. هر هدج‌فوندها نمی‌تواند بیش از صد عضو داشته باشد و از بانک‌ها و سرمایه‌داران و بنگاه‌‌های مالی کلان تشکیل می‌شوند. هر عضو دستکم با ۲۵۰ هزار دلار در آمریکا می‌تواند در اینگونه فوندها عضویت یابد و به فعالیت بورس بازی و معامله‌‌های کلان بپردازد.

[13]   به بیان علی محمد اسکندری جو، کارشناس اقتصادی، گفتگوی رادیوئی با رادیو سوید، بخش فارسی، رادیو پژواک.

زمین زیر پای دیکتاتورهای منطقه داغ شده است

Mon, 31 Jan 2011 00:48:07 +0100

به دنبال تحولات سیاسی و مبارزاتی کشور تونس که منجر به فرار رئیس جمهور مادام العمر آن از کشور شد و به دنبال تظاهرات پی در پی مردم علیه رژیم های حاکم در الجزایر، یمن و اردن، اکنون شاهد آن هستیم که گسترش سریع اعتراضات توده ای، دولت مصر را در فاصله 5 روز در آستانه سقوط قرار داده است.

اخبار منتشر شده در مورد اوضاع سیاسی مصر حاکی از اوج گیری لحظه به لحظه مبارزات توده ای علیه رژیم حاکم بر این کشور است. میلیون ها مصری در شهرهای قاهره ، اسکندریه، رفح و سوئز و نقاط دیگر به خیابان ها سرازیر شده اند و شعار سرنگونی رژیم حاکم را سر می دهند. نیروهای امنیتی با خشونت تمام علیه تظاهرکنندگان عمل می کنند و آمارهای متفاوت از کشته شدگان در رسانه های مختلف درج می شود. بیمارستان ها پر از زخمی هستند و حدود صد نفر جان خود را از دست داده اند. تظاهرکنندگان دهها مرکز پلیس را به آتش کشیده اند و به فرمان های حکومت نظامی که از ساعت 4 بعدازظهر تا 8 صبح را منع عبور و مرور اعلام کرده است، اعتنایی نمی کنند. حسنی مبارک ارتش را به خیابان ها فراخوانده است. تانک ها، زرهی ها و سربازان ارتش برای جلوگیری از پیشروی تظاهرکنندگان به نقاط حساس پایتخت از جمله تلویزیون دولتی مصر اعزام شده اند و از ادارات و مراکز دولتی در مقابل قیام مردم حفاظت می کنند. گفته می شود که همسر و فرزندان حسنی مبارک از کشور گریخته اند و شماری از بازرگانان و چهره های شاخص حکومتی نیز با هواپیماهای اختصاصی قاهره را به ‌سمت مکان های نامعلوم ترک کرده اند.

حسنی مبارک از یک سو به مردم وعده اصلاحات سیاسی و اجتماعی می دهد و برای آرام کردن آنان، نخست وزیر را تعویض و معاون جدیدی برای خود انتخاب کرده و از سوی دیگر بیش از 300 هزار نفر از نیروهای امنیتی خود را به جان مردم معترض انداخته و راه سرکوب قیام را در پیش گرفته است. با همه اینها نه وعده و وعیدهای بدون محتوای حسنی مبارک و نه خشونت نیروهای امنیتی هیچکدام نتوانسته اند مردم را از ادامه قیام باز بدارد. ‌مردم فریاد می زنند "مبارک، عربستان سعودی منتظر توست" و "انقلاب انقلاب تا پیروزی".

آتش خشم فروخفته سه دهه ای که حسنی مبارک به عنوان رئیس جمهور مادام العمر در راس یک سیستم دیکتاتوری فاسد بر این کشور حکومت کرده، زمین را زیر پای کل دستگاه حاکم داغ کرده است.

در چنین شرایطی طبیعی است که گروهها، گرایش ها و منافع مختلف هر کدام می کوشند کنترل مبارزات انقلابی مردم مصر را بدست بگیرند. اگرچه تا حدود زیادی روشن است که حسنی مبارک و دستگاه دولتی فاسد او رفتنی هستند، اما مردم قیام کننده هنوز نتوانسته اند بدیل خود را برای جایگزینی این رژیم شکل بدهند. تشکل های خودجوش مردمی تحت عناوین «جبهه جوانان مصر» و «جوانان آزاده» که هر دو ‌ائتلافی از دانشجویان،‌ جوانان بیکار،‌ کارگران صنعتی و‌ روشنفکران جامعه مصر هستند، دست اندرکار تشکیل شوراهای مردمی برای هدایت قیام، بنا نهادن حاکمیت مردمی از پائین برای اداره امور در خلاء ناشی از سقوط رژیم و خنثی کردن توطئه دارودسته های وابسته حکومت شده اند. سازمان اسلامی اخوان المسلمین که یک جریان لیبرال اسلامی است می کوشد از فرصت به دست آمده برای تحکیم موقعیت خود در آینده این کشور استفاد کند. دولت های غربی در اروپا و آمریکا به تکاپو افتاده اند تا از موقعیت ارتش این کشور برای آماده ساختن بدیل مورد نظر خود بهره برداری کنند و می کوشند چهره وجیه الملله ای به فرماندهان ارتش بدهند.

محمد البرادعی روز پنجشنبه ۷ ژانویه با تعجیل وین را به قصد قاهره ترک کرد تا به قول خودش ''‌تغییرات‌'' را ''‌مدیریت‌'' نماید، وی به عنوان یکی از کسانی که غرب وی را برای جانشینی حسنی مبارک در نظر دارد، هدفی جز پیشگیری از سیر رادیکال شدن مبارزات جاری در مصر ندارد. او در گفتگویی که با خبرگزاری ها داشته است به گونه ای به ماموریت خود اشاره کرده است. او گفته است: ''‌اگر معترضان بخواهند وی آماده در دست گرفتن قدرت در دوران انتقالی است. تشکل تازه تاسیس‌ «جمعیت ملی برای تغییر» به رهبری محمد البرادعی، در محور تلاشهای غرب برای کنترل قیام مردم مصر قرار دارد. البرادعی آلترناتیوی دست آموز است که آشنا به موازنه معادلات منافع غرب و مناسبات مصر و اسرائیل و کل خاورمیانه است و در بازی های دیپلماتیک منطقه نقش داشته است، جایزه صلح نوبل را بگردنش انداخته اند و به مصر برگردانده اند تا چیزی از دستشان در نرود.

گرچه بازتاب مبارزات هریک از این کشورها تاثیری قابل ملاحظه بر تغییر موازنه سیاسی منطقه دارد، اما تحولات مصر نقشی به مراتب تعیین کننده ای در تغییر معادلات سیاسی منطقه خواهد داشت. مسلما رویدادهای مصر، کشوری با حدود 80 میلیون جمعیت و موقعیت ویژه ای که در میان کشورهای عربی دارد، بسیار بیشتر از تحولات در کشور تونس، کل منطقه خاورمیانه را تحت تاثیر قرار خواهد داد و تعیین کننده تر خواهد بود. دولت عربستان از حسنی مبارک خواسته است که مقاومت کند و گفته است از او پشتیبانی خواهد کرد. دولت های کویت و سوریه در روزهای اخیر شروع به توزیع وجه نقد در میان شهروندان کرده اند. همه نشانه ها حاکی از آن است که زمین زیر پای همه رژیم های منطقه داغ شده است و دیگر با روش های تاکنونی نمی توانند بر مردم کشورهایشان حکومت کنند.

آنچه که به گفته شاهدان عینی در قیام 5 روزه اخیر مردم مصر به وضوح قابل مشاهده است این واقعیت می باشد که اگرچه اسلامگراها تا حدودی در اعتراضات مردم حضور دارند اما شعارهای اسلامگرایانه غایب است. مردمی که به خیابان ها ریخته اند، میلیون ها نفر از جوانانی هستند که بیکارند و هیچ امیدی هم برای به دست آوردن کاری ندارند، میلیون ها مردم تهیدستی هستند که که در نهایت فقر زندگی می کنند و از اینکه دولت حاکم خود را در برابر تامین نیازهای اولیه زندگی آنان مسئول نمی داند، به جان آمده اند. این جمعیت عظیم برای حاکم کردن اصول شریعت بر زندگی خود به خیابان ها نیامده اند، آنان آزادی و رفاه و زندگی بهتری می خواهند و تامین این نیازهای حیاتی را در پیگیری شعارهای اسلامی نمی بینند. از اینرو اسلامگرایان نه در مصر نه در تونس و نه در دیگر کشورهای عربی شانسی برای اینکه به نیروی خود به قدرت برسند را ندارند. در مقابل طبقه کارگر و نیروهای چپ و رادیکال هم در این کشورها طی سال های طولانی حاکمیت حکومت های ضدکارگری و ضدکمونیستی مجال رشد و تحکیم صفوف خود را نداشته اند و اکنون و در شرایط جدید به فرصت بیشتری احتیاج دارند تا در موازنه قدرت موجود مهر خود بر روند مبارزات جاری بکوبند. اما این فرصت به دست خواهد آمد زیرا هیچکدام از گرایش ها و جریانات بورژوایی موجود در این جامعه که در قالب احزاب و گروههای سیاسی قاتونی یا غیرقانونی وجود دارند، هیچ برنامه ای علیه فقر و نابرابری های حاد اقتصادی و اجتماعی که مردم را به جان آورده است ندارند. فلاکت اقتصادی موجود در این کشورها و از آن جمله در کشور مصر پاسخ سرمایه دارانه ندارد. سرمایه داری در مراکز اصلی قدرت و ثروت خود دچار بحران است و نمی تواند به این کشورها در کنترل بحران اقتصادی و سیاسی و اجتماعی شان کمکی بکند. آنچه در شرایط کنونی اهمیت دارد این است که نیروهای چپ و رادیکال و کارگری نباید در ایفای نقش فعال در مبارزه علیه سیستم های فاسد موجود تردید کنند، زیرا در همین پروسه است که جبهه مبارزه کارگری و کمونیستی ،روز به روز راه خود را به سوی پیروزی هموار خواهد کرد.

گفتار روز تلويزيون كومه له

10 بهمن 1389

11 ژانویه 2011

افزایش آمار فجایع انسانی در ایران تحت حاکمیت رژیم ...

Sat, 29 Jan 2011 13:14:24 +0100

افزایش آمار فجایع انسانی در ایران تحت حاکمیت رژیم اسلامی

فجایع انسانی در ایران تحت حاکمیت جمهوری اسلامی، تنها به گسترش ابعاد جنایات هر روزه حکومتی محدود نمی شود. انواع حوادث و سوانح قابل پیش بینی و قابل پیشگیری هم در کمین نشسته اند تا جان انسان ها را بگیرند. جمهوری اسلامی تنها به خاطر قتل های عمد تحت عنوان اعدام نیست که حائز رتبه اول در جهان است، این رژیم محیط کار و زیست طبیعی کارگران و زحمتکشان را هم به کمین گاه مرگ تبدیل ساخته است. هر آن می توان شاهد حادثه ای دلخراش، رویدادی غیرمنتظره و فاجعه ای انسانی بود.

این رژیم در حالی که خود لحظه و ساعت و روز مرگ انسان ها را تعیین می کند و در خفا و آشکار، طناب مرگ به گردن انسان ها می آویزد، چنان محیط کار و زیست انسان ها را ناامن کرده است که هیچ روزی نیست که اخباری دردناک و جانکاه به گوش نرسد. میزان مرگ و میر انسانی به دلیل رویدادهای قابل پیشگیری و قابل پیش بینی و حوادث طبیعی و سوانح و رویدادهای غیرمنتظره به بالاترین حد ممکن خود رسیده اند.

جمهوری اسلامی علاوه بر جنایات روزمره اش، چنان در قبال سلامتی محیط زیست شهروندان کشور نامسئول و چنان محیط کار و زندگی مردم و به ویژه کارگران را ناامن کرده است که هر گوشه ای از محیط کار و زیست مردم، به بستر مستعدی برای وقوع هر حادثه و سانحه تلخ و ناگوار تبدیل شده است.

آمار مرگ و میر در ایران سرسام آور شده اند. مرگ و میر بر اثر آلودگی هوا، مرگ و میر بر اثر تصادفات رانندگی، مرگ و میر بر اثر سوانح طبیعی. مرگ میر کودکان به دلیل مشکلات درمان و تغذیه. کاهش متوسط سن و پیری و مرگ زودرس و غیره از آنجمله اند. تکرار هر روزه مرگ و میرهای انسانی، چنان عادی شده که انگار حوادثی پیش پا افتاده اند و نیازی به بررسی آنها نیست. مردم به تکرار آنها عادت کرده اند.

سازمان بهداشت جهانی در تازه ترین گزارش خود از مرگ زودرس بیش از ده هزار شهروند ساکن شهرهای مختلف ایران بر اثر آلودگی هوا تا سال آینده میلادی خبر داد. بر اساس این گزارش تا سال ۲۰۱۲ میلادی در ایران ده هزار و ششصد نفر بر اثر آلودگی هوا دچار مرگ زودرس می شوند که یک سوم این تعداد مربوط به شهر تهران و یک سوم دیگر مربوط به استان های دیگر به دلیل آلودگی هوا است.

همزمان با این گزارش سازمان جهانی بهداشت، از سوی گروه آمار سازمان پزشکی قانونی کشور نیز اعلام شده است که در ۹ ماهه امسال ۱۹ هزار و ۱۷۶ نفر در تصادفات رانندگی کشته شده اند که این تعداد نسبت به مدت مشابه سال قبل ۵ و سه دهم درصد افزایش یافته است.

بر اساس گزارش دیگری در همین زمینه که سال گذشته از سوی رئیس راهنمایی و رانندگی کل کشور نقل شد، آمده است: «روزانه ۶۳ نفر و در هر ساعت دو نفر در تصادفات درون و برون شهری کشته می شوند.»

چنین گزارش هایی متاسفانه آنقدر فراوان و آنقدر متنوع اند که پرداختن به آنها در یک سخن کوتاه ممکن نیست. بگذارید در این فرصت تنها مرگ و میر قابل اجتناب ناشی از سوانح رانندگی را مرور کنیم:

بر اساس گزارشات، سالانه بیش از۴۰۰ هزار تصادف جاده ای در ایران روی می دهد و در طول سال بیش از۲۰ هزار نفر و روزانه بیش از ۷۰ نفر در جاده ها کشته می شوند.

بنا به اظهار معاون شهرداری تهران، در ایران بر اثر سوانح رانندگی بطور متوسط هر ساعت سه نفر کشته و حدود ۵۰ نفر هم زخمی می شوند. مجموع کشته و زخمی های یکسال بر اثر حوادث رانندگی، معادل کشته ها و زخمی ها در نتیجه یک زلزله مهیب می باشد. در نتیجه تصادفات جاده ای و حوادث رانندگی علاوه بر ضایعات انسانی، سالانه ۱۸ میلیارد دلار نیز زیان مالی وارد می شود.

گزارشات مربوط به حوادث رانندگی با آمار و ارقامی دقیق و تحلیل های کارشناسانه، حکایت از این دارند که حداقل ۲۲ درصد از کل قربانیان حوادث رانندگی، عابران پیاده ای را شامل می شود که نه راننده هستند و نه سرنشین!

همین نمونه اخیر، خود نشان می دهد که تقریبا یک چهارم کل قربانیان حوادث رانندگی تنها و تنها به دلیل پارتی بازی ها و فساد و رشوه خواری گسترده که در دستگاه صدور گواهینامه رانندگی عمل می کند، به دلیل فقدان پل های و تونل های عبور عابر پیاده، در بسیاری از نقاط به دلیل کمبود ابتدایی ترین خدمات از قبیل چراغ راهنمایی، خط کشی خیابان ها، تابلو علائم رانندگی و غیره صورت گرفته اند که به راحتی قابل پیشگیری هستند. بر اساس آماری که زیر نظر وزارت راه و ترابری منتشر شده است، آمار تصادفات جاده ای در ایران در مقایسه با سایر کشورها به نسبت جمعیت، بالاترین جایگاه جهانی را دارد.

کشف علل واقعی مرگ و میر انسان ها (به دلیل آلودگی هوا یا سوانح رانندگی یا حوادث طبیعی و یا به هر علت و دلیل دیگری) بدون بررسی ماهیت نظام حکومتی و سیستم مدیریتی و اراده سیاسی آن جامعه میسر نیست.

درست است که کسی نمی تواند به دقت زمان وقوع زلزله و برخی از بلایای طبیعی را تعیین کند، اما اگر اراده ای مسئول در کار باشد و سیستم مدیریتی کمتر به فساد اداری و مالی آلوده باشد، حتی ابعاد فجایع ناشی از بلایای طبیعی را هم بدرجات زیادی می توان کاهش داد.

در دستگاه اداری فاسد و عقب مانده جمهوری اسلامی، نه اساسا طرح هایی برای پیشگیری از وقوع حوادث وجود دارد و نه سیستم اداری بی کفایت و فاسد جمهوری اسلامی قادر به پیاده کردن طرح های کارشناسی شده، هست. هر طرحی هم که داشته باشند اساسا محملی برای سوءاستفاده مالی و غارت و چپاول است.

برای پیشگیری از رویدادها، به ویژه رویدادهای قابل پیش بینی و قابل پیش گیری، و چه در واکنش به رویدادهای غیرمنتظره، اگر جمهوری اسلامی طرح های ضد مردمی نظامی و امنیتی خود را که اساسا در خدمت سرکوب مردم قرار دارند، کنار بگذارد و بخشی از این هزینه های گزاف را بدون حیف و میل کردن به پروژه ایمن سازی، بازسازی، تعمیر، مرمت جاده ها و آموزش عمومی اختصاص دهد؛ نه تلفاتی در این حد خواهیم داشت و نه خساراتی در این حد خواهیم دید.

اگر از آن میلیاردها دلاری که رژیم اسلامی صرف پروژه های اتمی می کند تا از آن ابزاری برای بقای خود بسازد و در همان حال به خاطر آن مردم هم در خطر محاصره و فشار اقتصادی بیشتر قرار بگیرند، به احداث خطوط راه آهن، تعریض و ترمیم جاده ها و آموزش و کنترل ترددها، اختصاص داده شود، شاهد مرگ سه نفر در هر ساعت نخواهیم بود.

این روزهای اعلام شده است که ایران رکورددار مرگ و میرهای زودرس هم در جهان است. اگر با هزینه کردن بخشی از ثروتی که در دست مشتی ارازل و اوباش قرار دارد، برای جوانان کار تامین شود تا احساس بی خاصیتی بر آنان غلبه نکند و به بیماری های عجیب و غریب گرفتار نشوند، با مرگ زودرس هم از بین نخواهند رفت.

اما از رژیمی که جز به بقای خود به چیز دیگری نمی اندیشد، چنین انتظاری نمی توان داشت. از رژیمی که فضای سیاسی ایران را به شدت خفقان آور ساخته است، باید انتظار داشت که محیط کار و زندگی مردم را ناامن، محیط زیست آنان را تخریب، جاده ها را مرگبار و انسان ها را به مرگ و میر زودرس محکوم کند. تنها راه خلاصی از وضعیتی که این کشور را به قتلگاهی بزرگ تبدیل کرده، پائین کشیدن و به گور سپردن آن است.

گفتار روز تلويزيون كومه له

9 بهمن 1389

29 ژانویه 2011